Gisteravond mochten de jongens voor het eerst dit jaar hun schoen zetten. Door de jongste werd dit voorstel met groot enthousiasme ontvangen. Hij ging meteen zijn schoen pakken en deze zetten op de zijns inziens beste plek in huis. Dat bleek onder een kast in de woonkamer te zijn, ver van alle gebruikelijke plaatsen, zoals schoorstenen, ramen en luchtroosters. Naar zijn mening kon Piet er toch echt het beste bij komen, als zijn schoen midden onder de witte kast in de woonkamer zou staan.
Mijn oudste, die een puzzel zat te maken, vond het niet bijster interessant en maakte geen aanstalten om zijn schoen te gaan zetten. Niet dat hij niet in Sinterklaas gelooft, nee, hij neemt het hele gebeuren amper waar.
"Lieverd, mag B. jouw schoen voor je zetten?" "Ja, Mama, dat mag."
En weer verder met de puzzel.
De volgende ochtend werd hij zoals gebruikelijk veel te vroeg wakker en mocht beneden een DVD kijken, zodat wij nog even konden blijven liggen. De schoenen met de kadootjes en het snoepgoed lagen pal naast de televisie. Hij nam niets waar, behalve Nijntje en Betje Big.
Een uurtje later kwamen ook de jongste en wij naar beneden. De jongste had twee minuten nodig, voordat hij zich de schoen herinnerde en erop af dook. Daarna was P. aan de beurt, vond de jongste:
B: "Kijk P., er liggen pepernoten bij je schoen!"
P: "B., die lust ik niet."
M: "Kijk eens goed wat er nog meer ligt."
B: "Er ligt een kadootje!"
P: (veert op) "Ja, een kadootje! Het ligt bij mijn linker schoen! Het is mijn linkerschoen, mama!"
