We zijn met zijn tweetjes een weekje in Barcelona. Zonder de kinderen, die zijn thuis in ons huis met mijn ouders als oppas.
Vanavond zijn we naar een klassiek concert geweest van violiste Hilary Hahn. Tijdens haar toegift speelde ze solo een stuk wat bij mij de sluizen open zette. Gedurende de dag had ik af en toe gedacht aan het thuisfront, maar ineens raakte ik zo emotioneel dat ik begon te snotteren en niet meer kon stoppen.
De zorg voor de oudste valt ons zwaar de laatste tijd. Zeer zwaar. We vragen ons af waar we goed aan doen en hoe het verder moet met hem. We hebben tenslotte ook nog de jongste rondlopen en ook hij heeft aandacht en een goede plek in ons gezin nodig.
Als moeder wil je alles op alles zetten om te zorgen dat je kind goed terecht komt, optimaal begeleid wordt, door anderen, maar vooral ook thuis. Als jij zelf je kind niet het beste kent en liefdevol begeleidt, wie dan wel?
Maar wat als je energie opraakt, als je ziet wat de impact van een autistische oudere broer op de jongste is, en wat als alle moeite die je doet zo weinig lijkt op te leveren? Wat als je uitgeput raakt, geduld verliest en schreeuwt tegen je kind, terwijl je weet dat dat niemand ook maar iets verder helpt?
Hebben anderen die energie wel? Kunnen professionele krachten hier wel mee om gaan? Kunnen zij betere begeleiding bieden dan ik, dan wij met zijn allen thuis? Kan een andere omgeving patronen doorbreken en hem zo vooruit helpen?
Ik twijfel. Aan mijn vaardigheden als moeder en zorgverlener. Aan mijn mogelijkheden om dit vol te houden. Voor wie kies ik? Voor mijzelf, mijn partner en de jongste, of voor mijn oudste die met zijn handicap zo bepalend is en alle hulp nodig heeft die hij kan krijgen.
Ik word er intens verdrietig van. Mijn maag draait zich om, als ik me voorstel dat iemand anders hem in zijn bed stopt en 's ochtends vraagt hoe hij heeft geslapen. Als hij vrolijk naar me toe komt voor een knuffel, voel ik me alsof ik hem verraad, alleen al door te denken aan een verblijf buitenshuis.
Het is het einde van een dag vol indrukken. De stad is prachtig, het eten heerlijk, de muziek zo ontzettend mooi. En dan zijn er twee mailtjes van het thuisfront. Het nieuwe opvangadres voor de zaterdagmiddag meldt dat het heel goed ging, de fysiotherapeute die hem heeft geobserveerd denkt "hier wel wat moois van te kunnen maken" en het kereltje zelf heeft geen enkele moeite met de wissel van verzorgers. Hij eet, slaapt en speelt zoals hij altijd doet.
Ik word voorzichtig optimistisch. Misschien doen hij en wij het toch zo slecht nog niet, gewoon thuis...
