Gisteravond was het zover. P. is naar bed gegaan zonder luierbroek aan. Zowel mijn man als ik hadden de indruk dat hij het eigenlijk wel zou moeten kunnen, 's nachts droog blijven en zelf naar het toilet gaan. Tot nu toe was zijn luierbroek 's ochtends altijd nat en soms zelfs 's avonds al. Ongeveer een jaar geleden hebben we een paar dagen geprobeerd om hem (voor de zekerheid met luierbroek aan) 's avonds op het toilet te laten plassen. Zijn luier zat elke keer vol en in de ochtend opnieuw. Het leek onbegonnen werk.
Het kereltje heeft ons vannacht verrast. Hoewel hij in woorden protesteerde, keek hij toch wel trots, toen ik hem zei dat hij geen luierbroek aan zou krijgen. Ik heb met hem doorgesproken dat hij zelf naar het toilet mag gaan, als hij voelt dat er een plas komt en afgesproken dat we hem in de avond nog even wekken voor een bezoek aan het toilet.
Om elf uur sloop ik zijn kamer binnen, benieuwd naar de staat van bed en pyama. Helemaal droog! Hij werd wakker en ging onder protest ("Nee, ik voel geen plas.") mee naar het toilet. Inderdaad geen plas.
In de ochtend hoorde ik zijn voetjes de trap af lopen. Hij komt vaak als hij wakker wordt even bij ons kijken en gaat daarna terug naar zijn bed tot zijn lampje aangaat. Zo niet vanochtend. De voetjes liepen door richting badkamer, de bril werd omhoog gedaan en even later werd er doorgetrokken en werden er handjes gewassen. Daarna liepen de voetjes terug naar boven om halverwege de trap toch om te keren om bij ons naar binnen te kijken. De deur ging heel even een kiertje open en voordat ik hem de hemel in kon prijzen, was hij alweer vertrokken naar zijn kamer.
Tien minuten later ging zijn lampje aan en kwam hij weer naar beneden. Hij was heel trots en straalde toen we hem knuffelden en zeiden hoe knap het was.
"Maar vanavond wil ik weer met een luierbroek slapen."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten