Ziekenhuis

Enkele weken geleden moest P. poliklinisch een ingreep ondergaan. Een bezoek aan het ziekenhuis met hem verloopt vaak apart. Meestal is het ziekenhuisbezoek of de aanleiding daartoe niet zozeer een probleem. Dat pakt hij over het algemeen buitengewoon goed op. Maar er blijken altijd zaken te zijn die voor hem wel een groot probleem vormen.

Bij het bezoek aan de poli urologie een maand of drie geleden, deed zich hetzelfde patroon voor. Ik had hem goed voorbereid. Hij wist dat de dokter naar zijn piemeltje zou kijken en hij wist hoe laat we aan de beurt waren. Ik zorg er in dit soort situaties voor dat we er vooral niet te vroeg zijn. Wachttijd is met hem lastig te overbruggen. Helaas bleken de consulten vóór ons te zijn uitgelopen en moest er toch nog gewacht worden.

P. was aanvankelijk rustig op de grond aan het liggen en aan het spelen, maar werd beetje bij beetje ongeduldiger. Bij elke persoon die door de deur in de wachtkamer naar binnen kwam, vroeg hij op luide toon: "Is dat de dokter?" Aanvankelijk leidde dit nog tot hilariteit bij de andere wachtenden, maar P. werd steeds ongeduldiger, wilde heen en weer rennen en begon aan dingen te rammelen.
De baliemedewerkster van de poli kwam klagen. Of het niet zachter kon, want er zaten ook een hoop senioren te wachten en die hadden er last van. Ik benoemde zijn autisme en zei dat het niet zachter kon.

P. liet een paar (in mijn oren nog milde) schreeuwen horen.
baliemedewerkster: "Kan het zachter! Mensen hebben er last van!"
ik: "Nee, ik krijg hem niet zachter. Hij is autistisch."
baliemedewerkster: "Maar u kunt er toch wat van zeggen?"
ik: "Dat heb ik al eindeloos geprobeerd, maar het helpt niet."
baliemedewerkster: "Dan zeg ik er wat van."
ik: "Dat is goed. Als hij naar u luistert, neem ik u mee naar huis."
Ze droop af.

Gelukkig waren we vrij snel daarna aan de beurt. Na de wachtkamer was ik niet helemaal gerust op wat hij in de spreekkamer zou doen. Geheel onterecht, want P. stond in de meewerkstand. Terwijl ik nog aan het kennismaken was met de uroloog, had P. zijn broek en onderbroek al laten zakken en schuifelde met zijn blote piemeltje op de dokter af. Ik had tenslotte verteld dat de dokter ernaar zou kijken. De dokter zag hem komen, staakte het gesprek, trok handschoenen aan en ging meteen maar kijken. Nabespreken wat er te zien was, was in de ogen van mijn oudste niet nodig, dus nu drong hij aan op vertrek. "Een operatieve ingreep was nodig, alstublieft een recept voor de pijnstillers, wachttijd enkele maanden, poliklinisch, nee, er zijn geen eenpersoonskamers, ja, als eerste op die dag kan wel." En door naar het inloop-spreekuur anesthesie.

Gelukkig was daar een piepkleine loopfiets aanwezig, waarmee hij heen en weer reed over de gang, terwijl ik met de deur open in overleg was met de anesthesist. Na afloop zijn P. en ik samen gezellig alle trappen op naar de zesde verdieping gelopen en met de lift naar beneden gegaan. De volgende keer dat we in het ziekenhuis zijn, wil P. weer alle trappen op lopen. Hij verheugt zich er al op.

IQ-test

Omdat naar een (cluster 4) school gaan op dit moment door zijn gedrag niet haalbaar is, gaat P. vanaf augustus in dagbehandeling. Op verzoek van de dagbehandeling is er vandaag een IQ-test afgenomen. Althans, daar is een poging toe gedaan. Een IQ-test afnemen gaat bij P. (en bij vele andere kinderen met autisme) niet zomaar. De test zou worden afgenomen door onze ouderbegeleidster bij centrum autisme. Ze kent P. niet goed persoonlijk, maar heeft hem eerder wel eens geobserveerd. Het knulletje gaat altijd graag naar centrum autisme. We zijn er lange tijd minstens een en soms twee keer per week gekomen toen hij PRT (pivotal response training) kreeg. Dat gebeurde spelenderwijs, dus voor P. betekent een bezoek aan centrum autisme een uur lang spelen met exclusieve aandacht van mama (of papa) en een vaste trainer. Voorbereiding op een ander verloop dan gebruikelijk was nodig.

P. was inmiddels ervan op de hoogte dat hij niet zou gaan spelen met zijn favoriete trainer, maar naar een kamer met "werkjes" zou gaan. Werkjes kent hij van de daghulp, waar ze vast onderdeel zijn in het dagprogramma. Zijn grootste zorg betrof de verdieping waar de werkjeskamer zich zou bevinden. Hij had zich voorgenomen om niet te schreeuwen, als de kamer beneden zou zijn. En inderdaad, hij hoefde niet te schreeuwen en ging redelijk braaf mee naar de kamer.

Daar aangekomen werd het al snel moeilijker. Het was de bedoeling dat ik niet bij het testen aanwezig zou zijn, maar vertrekken bleek niet haalbaar. Een poging om mijn aanwezigheid te begrenzen tot tien minuten bleek een ander probleem te geven: "Mama, als je weggaat uit de kamer, ga je dan in de wachtkamer zitten en ga je dan niet weg en mag ik dan kijken op welke stoel je gaat zitten en hoe lang duurt het dan voor je weer terugkomt?" In overleg hebben we besloten, dat ik maar gewoon in de kamer bij hem zou blijven.

Dat bleek niet overbodig, want meneer had geen zin in werkjes en vertelde over van alles, maar deed amper wat er van hem gevraagd werd. De ouderbegeleidster probeerde zijn aandacht te vangen, maar P. was overal en nergens met zijn hoofd. Hij kreeg twee gekleurde blokken om een voorbeeld mee na te bouwen. De blokjes legde hij meerdere malen eerst goed neer, om ze vervolgens consequent keurig tegen het voorbeeld aan te leggen. Met meer blokjes is het nou eenmaal leuker. Fout.

De volgende stap was bouwen met vier blokjes en toen was het verloren. Vier blokjes maken een leuk geluid als je ze met je handjes door elkaar roert en je kunt ze ook nog via je schoot op de grond laten rollen. En werkjes wilde hij niet verder maken.

De ouderbegeleidster had heel goed in de gaten dat dit nergens heen ging en dat ze wel een score kon opschrijven, maar dat deze score allerminst zou weergeven wat P. kan. Ze informeerde of hij het op een andere dag misschien beter zou doen en of zijn gedrag vandaag "anders" was. Helaas was zijn gedrag voor zijn doen zeer doorsnee. Haar voorstel was om hem niet verder te testen. Het lukte eenvoudigweg niet.

De uitslag is als volgt samengevat: normale intelligentie, maar niet te testen

Ik ben tevreden met deze uitslag. Liever een goed onderbouwde persoonlijke indruk, dan een "objectief" getal dat door instantie's te zwaar wordt gewogen en eindeloos in een dossier blijft staan. Voor mij geeft het verloop van het testen ook weer, wat zijn problemen zijn. Hij kan zijn hoofd niet vrijmaken of zijn aandacht erbij houden en al helemaal niet op verzoek van anderen.

Als hij te testen was, had hij ook genoeg vaardigheden om naar school te kunnen gaan.