Gisteravond was het tijd om de stad in te gaan voor de laatste kerstboodschappen. Het was druk in de stad. Het glazen huis brengt een hoop mensen op de been en er was van alles te doen in het centrum van Leiden.
Met de kerstdagen zal P. thuis zijn. Hij verblijft inmiddels al bijna drie maanden bij Curium. De opname is tot nu toe heel goed verlopen. Hij is even vrolijk en goedgehumeurd gebleven. Hij is blij als hij in het weekend thuis komt en hij is ook blij als ik hem op zondagavond terug breng en hem daar in bed stop. Zodra ik de auto op het terrein geparkeerd heb en we uitgestapt zijn, zet hij het op een lopen naar de unit waar hij verblijft, roepend: "Ik kom eraan! Ik kom eraan!"
Eenmaal binnen gekomen kijkt hij meteen wie van de andere kinderen en welke sociotherapeuten aanwezig zijn. "Daar ben ik weer!"
Ik stop hem na zo'n weekend thuis zelf bij Curium in bed en er is dan niets wat er op wijst dat hij moeite heeft met zijn verblijf daar of verdrietig is. Ik weet inmiddels dat het zo is, maar ik verbaas me er nog steeds over. Hoe kan een kind met zo'n schijnbaar gemak zijn familie en zijn thuis achterlaten voor het grootste deel van de week? Na de opname duurde het een dag of drie eer ik merkte hoe goed hij het opnam.
Hem wegbrengen naar Curium was zeer emotioneel. Voorheen was hij al een week of twee meerdere dagen per week een paar uur op de unit aanwezig. Zo konden hij en zijn toekomstige begeleiders aan elkaar wennen en werden wij thuis wat ontlast. Hij was al aardig gewend aan de gang van zaken daar en wist welke kamer de zijne zou worden. Op de maandag dat ik hem voor opname erheen bracht, was hij vrolijk als altijd. Het "afleveren" duurde relatief kort. Na het bekijken van zijn kamertje vroeg P. de begeleiders wat er op zijn programma stond. Dat was buitenspelen en dat ging hij lekker doen. Zijn gedag zeggen was niet anders dan wanneer ik hem voor een paar uur er heen bracht. Ik daarentegen kon me amper goedhouden en liep huilend naar de auto. Naar huis, wonden likken en uithuilen en twee dagen lang zoutkorsten van de tranen onder mijn ogen wegvegen. P. was dan wel vrolijk toen ik vertrok, maar ik was bang dat er een moment in de loop van de dag of de week zou komen, dat hij zich zou realiseren dat hij de komende tijd bij Curium blijft en dan alsnog verdrietig zou worden of protesteren. Niets van dat gebeurde. Niet toen hij aan het eind van de week weer thuis kwam en ook niet toen hij na het weekend weer werd terug gebracht.
Ik durf te zeggen dat wij en hij er aardig aan zijn gewend dat hij doordeweeks en sommige weekenden bij Curium is. Ik heb het geaccepteerd, ben me er niet meer continu bewust van, raak niet steeds emotioneel als ik erover vertel en voor P. lijkt het vooral vanzelfsprekend en normaal. En toch word ik af en toe overvallen door emoties en tranen.
Zo'n moment deed zich voor tijdens de kerstinkopen, waarmee ik dit verhaal begon. Het is altijd moeilijk om een goed cadeau voor P. te bedenken. Lopend over de Haarlemmerstraat langs de speelgoedwinkel schoot me ineens toch iets te binnen. Hij is dol op de twee Dora-DVD's die hij heeft en zou vast nog wel een DVD met Dora-verhalen willen kijken. Blij met de gevonden DVD stond ik bij de kassa en stroomde vervolgens vol met tranen. Ik wil hem zo graag laten voelen en laten weten dat ik van hem houd, ook al is hij zo weinig bij ons. Ik wil hem lekker verwennen en knuffelen en wil er voor hem zijn. Ik wil dat hij zich veilig voelt en dat hij weet dat hij altijd op ons kan rekenen. Ik wil dat hij blij en gelukkig is, ook al gaat niet alles zoals hij het graag wil. Hoe doe ik dat?
Op de fiets naar huis kan ik niet stoppen met huilen en ik laat de pijn en het verdriet de vrije loop. Ik weet dat hij ons vertrouwt. Dat hij naar ons toekomt voor grapjes, knuffels en troost. Dat hij eigenlijk altijd vrolijk en goedgehumeurd is. Dat hij dolblij kan stuiteren om een kleine meevaller in een van zijn autistische rituelen. Dat hij eenvoudigweg niet weet wat pesten, uitdagen, liegen en een slecht humeur zijn. Het is zo'n heerlijk kind, maar wat is hem opvoeden verschrikkelijk moeilijk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten