Een verjaardag van een autistisch kind vieren is wezenlijk anders. P. vindt het heel spannend, misschien wel spannender dan de meeste niet-autistische kinderen. Een week of twee geleden bleef hij steeds maar herhalen: "Ben ik niet over veertien nachtjes jarig?" Wat voor antwoord ik ook gaf, de vraag bleef terugkomen. Totdat ik hem vroeg, of hij het spannend vond om bijna jarig te zijn. "Ja", antwoordde hij wat aarzelend. Het werd tijd om hem zoveel duidelijkheid als mogelijk te geven over het verloop van zijn verjaardag.
Hij wordt zeven en weet sinds dit jaar op welke datum hij jarig is. De afgelopen jaren had hij nog geen besef van data en hebben we zowel zijn verjaardag, als die van zijn broertje steeds op een zondag gevierd. Dat hij op zondag jarig was is wel blijven hangen, dus er was nu uitleg nodig waarom visite, slingers en wakker gezongen worden niet op dezelfde dag plaats gaan vinden.
Stap voor stap heb ik met hem doorgenomen hoe zijn verjaardag verloopt. Op de datum van zijn verjaardag is hij bij het van Krevelenhuis. Oma en ik komen 's middags, voor we hem ophalen voor het weekend thuis, taart eten met hem, de andere kinderen en de sociotherapeuten. Zaterdagochtend thuis zijn er slingers, wordt er gezongen en krijgt hij van ons een kado. Zondag komt de visite en daarna is het vieren van de verjaardag voorbij. Dat gaf rust. Ik vroeg hem of hij het nog steeds zo spannend vond. "Nee", was het antwoord en de vraag over de veertien nachtjes kwam niet meer terug.
Een dag later hebben we uitgezocht wat voor kado hij krijgt. Hem meenemen naar een speelgoedwinkel of in een een folder iets laten aanwijzen lukt niet. De folders zijn te druk, om van zo'n winkel bomvol kleuren, geluiden en vormen nog maar niet te spreken. Eerlijk gezegd raak ik daar zelf ook overprikkeld. De laatste weekenden thuis was hij steeds heel druk bezig met een legohuis van zijn broertje. Ik heb hem gevraagd of hij een eigen legohuis zou willen hebben, dat een beetje anders is dan het huis van B. Dat wilde hij wel. De volgende stap was hem vier afbeeldingen laten zien van legohuizen, waarbij hij mag zeggen welke hij het leukste vindt. Dat lukt wel.
Vandaag was het dan zover. De viering in het van Krevelenhuis was gezellig en leuk. P. is vanochtend door een aantal van de kinderen en twee sociotherapeuten wakker gezongen en kreeg een klein kadootje. Vanmiddag was er taart en kreeg hij een groter kado. Een meisje uit zijn huiskamer, waarmee hij vaak spelletjes speelt, mocht hem het kado geven. Hij had het tussen alle taartjes door zelf al gepakt en gaf het keurig aan het meisje, waarop zij het meteen weer aan hem gaf. Sommige van de kinderen hadden in de gaten dat dat toch wat merkwaardig was en vonden het erg grappig. P. pakt altijd op zijn dooie akkertje uit en had ook hier zelf tevoren zijn kado gekozen. "Oh, ik ben verrast", meldde hij tijdens het uitpakken. Daarna wilde hij weten hoe laat we naar huis zouden gaan, want dat was het volgende onderdeel op zijn programma.
Vanavond hebben we de afspraken en voorkeuren voor de viering thuis doorgenomen. Hij wil niet wakker gezongen worden, maar naar onze slaapkamer komen, samen met B. en daar worden toegezongen. B. moet zijn kleine beer meenemen en hijzelf zijn konijn. Hij wil bij ons op bed het kado krijgen en het mag niet verstopt zijn onder het bed. Hij wil graag chocoladetaart eten, maar pas als er visite is op zondag. Er zullen slingers hangen in de woonkamer en er zal worden gezongen. (Met broertje B. is ondertussen besproken welke liedjes gezongen zullen worden.)
Er verder wil hij eigenlijk altijd maar één kado krijgen. "Maar ik heb er al een uitgepakt..."
